Derasha Jitro 18 januari 2014

Vandaag hebben we gelezen over de gebeurtenissen op de berg Sinaï. Op de berg Sinaï nam Mosjè de 10 geboden in ontvangst en die 10 geboden zijn de ankers van het Jodendom.

Vandaag heet de Sidra Jitro. Jitro was de schoonvader van Mosjé, een priester die eigenlijk elke afgod naast G’d aanbad. Hij was adviseur van Mosjé.
Er is gemeld dat de Thora pas aan het Joodse volk kon worden gegeven nadat Jitro het volk zou vergezellen in de woestijn. Dat klinkt toch heel tegenstrijdig. Aan de ene kant was Jitro een man die ieder afgod aanbad en aan de andere kant stelt de enige G´d dat de Thora pas gegeven mag worden als de man die afgoden aanbid er ook is. Hoe komt die tegenstrijdigheid dan? Heel eenvoudig…..U trekt uw conclusie op grond van de informatie die ik u geef.

Ik geef u iets meer informatie over Jitro. In de tijd van Amalek hoort Jitro, over de wonderen van God van Mosjè met zijn kinderen van Israël, en hij besluit Mosjè in de woestijn te bezoeken. Hij neemt zijn oudste dochter Zippora en haar twee zonen mee en brengt ze naar Mosjè. Deze verwelkomt Jitro met de gehele gemeenschap van Israël. Jitro stelt aan Mosjè voor dat hij een juridisch systeem zal gaan organiseren met verschillende rechtbanken. Er moeten rechters en officieren van justitie worden aangesteld die gaan rechtspreken over de onderlinge geschillen. Alleen erg belangrijke zaken moet Mosjè zelf afhandelen. De suggestie van Jitro wordt onmiddellijk tot uitvoering gebracht. Jitro keert niet lang daarna terug naar Midian en predikt over de grootheid van de G´d van het volk Israël onder de heidenen. Ook in de Islam is Jitro bekend. Hier onder de naam Shu-ab wat zoveel betekent als “iemand die de juiste weg toont”

Kijk, nu heeft u meer en andere informatie en kunt u ook uw conclusie bijstellen over het wat en waarom over de Sjabat Jitro. Ik heb u gelijkertijd kunnen aantonen wat het gevaar zou kunnen zijn van halve informatie. Het is niet liegen…..toch? Ik vertel alleen niet alles dat er is.

In Nederland is er een tendens gaande waarbij met name over Israel de berichtgeving zeer eenzijdig en tendentieus is. Die tendens bestaat niet vanaf gisteren maar is al jaren aan de gang. Ik kan me dan ook heel goed voorstellen dat het consumeren van deze eenzijdige informatie er bij veel mensen toe zal leiden dat ze een ander beeld krijgen van de situatie dan de werkelijkheid aantoont. Het is voor ons Joden een pijnlijk en frustrerend proces omdat wij ons meer en meer alleen voelen staan. Omdat wij vanuit onze geschiedenis weten dat we met dit soort zaken uitermate op onze hoede moeten zijn. En we weten als geen ander dat ons leven hier, in vrijheid zonder enige oorlogsdreiging, in geen enkel geval vergeleken kan worden met het leven van ons volk in Israel. Conclusies trekken kan iedereen en kunnen we altijd.
Alleen moeten we altijd open blijven staan om die conclusie bij te stellen als er meer en andere informatie beschikbaar komt.
Op het moment dat je daar niet meer voor open staat dan ontwikkel je een tunnelvisie. En hoe gevaarlijk dat kan zijn en waar dat toe kan leiden hebben we de afgelopen 20 jaren kunnen ervaren bij justitiële en gerechtelijke dwalingen. En dan heb ik het niet eens over perceptie. Want jouw waarheid hoeft niet dezelfde te zijn als mijn waarheid zonder dat de feiten geweld aangedaan worden. Dat heet perceptie.

Afgelopen 11 januari overleed Ariel Sharon. Geboren op 26 februari 1928 in Kfar Malal. Hij heeft gevochten in de onafhankelijkheids oorlog in 1948, de zesdaagse oorlog in 1967, in de yom Kippoer oorlog in 1973. Op diverse andere momenten voerde hij Israel aan. Zowel in militair opzicht als in politiek opzicht. Altijd voorop lopend bij conflicten waarin het recht op het voortbestaan van zijn volk en de organisatie daarvan – de staat Israël – werd verdedigd. Sharon maakte fouten. Natuurlijk. Niemand is onfeilbaar en ook hij niet. Maar wie is onfeilbaar in een permanente staat van dreiging om het voortbestaan? Maar deze leeuw van Israel was juist de man van vrede. Hij nam het besluit om Gaza eenzijdig en onvoorwaardelijk te verlaten. De prijs was hoog. Maar hij vond dat het die prijs waard was. Zo herinneren wij Ariel Sharon. De Leeuw van Judea. Wij herinneren ons hem aan al zijn goede en heldhaftige daden. De vijanden herinneren hem aan de fouten die hij heeft gemaakt………..Zoals ik net al verklaarde…….…..Perceptie dus.
Afshin Elian verwoorde het goed in Elsevier: “Dat zijn vijanden na Ariel Sharons dood feestvierden, leert ons hoe wij hem moeten waarderen. De leeuw van de Judea was zeker niet onfeilbaar, maar stelde zijn leven onverschrokken in dienst van zijn land.” Van ons land Eretz Jisraeel.
“Tehi nisjmato tseroera bitsror hachajiem”
Moge zijn ziel gebonden worden in de bundel van het eeuwige leven.

Zoals zo vaak liggen verdriet en vreugde heel dicht bij elkaar ondanks het gevoel bij ons dat er een onmetelijke afstand in is. Ik eindig dus weer in vreugde. Vanaf deze plaats wil ik 2 bestuurleden en de gehele misjpoche van harte mazzeltov wensen met hun verjaardag. Ellen en Hanna. Ik spreek de wens uit dat jullie nog heel lang in alle gezondheid, vrede en veiligheid in ons midden mogen verblijven. Omijn.

Alex Waterman
28 januari 2014/17 Sjewat 5774