Drasha 14 juni 2014

Drasja van Alex Waterman op zaterdag 14 juni j.l.

In de Sidra van deze week, Sjelach lecha, treffen we twee verhalen die gerelateerd zijn aan dilemma’s die wij vandaag de dag ook nog tegenkomen. Het meest bekende verhaal is dat van de twaalf spionnen die door Mosje op weg worden gestuurd om het Beloofde Land te verkennen en bij terugkomst verslag uit te brengen van wat ze waargenomen hebben. Tien van hen komen depressief terug . Ze joegen iedereen vrees aan, overdreven de enorme uitdagingen die voor het lagen om de vijanden te verslaan en ontmoedigden zo de mensen geheel. Slechts twee spionnen (Jehosjoea en Kaleev) keerden wel terug met een visie, zoiets als “als je het maar hard genoeg wil dat het gebeurt dan gebeurt het ook.”

Het tweede verhaal in deze sidra gaat over de straf van G’d vanwege deze paniekerige reactie ten overstaan van de vijanden. G’d besloot dat het volk nu gedurende 40 jaar in de woestijn zouden moeten rondzwerven. En nog belangrijker: de generatie die zo in paniek raakte zal in de woestijn sterven en nooit het Beloofde Land bereiken. Nadat deze boodschap is onthuld, is het volk zo ontdaan dat men het probeert goed te maken door nu voor de oorlog te kiezen en deze vijanden te bevechten. Uiteraard brachten de Amalekieten en de Kenaänieten ons volk een verpletterende nederlaag toe, omdat die oorlogen niet gedekt waren door G’d.

Beide verhalen geven nog altijd het dilemma weer van het leven in Israel. Het leven van de joden. Het eerste verhaal leert ons altijd positief te blijven. Negativisme is iets dat duizenden jaren geleden eigenlijk uit ons woordenboek is geschrapt. En hoe meer het positivisme de overhand kreeg in de geschiedenis, hoe krachtiger ons volk is geworden. Hoe krachtiger wij joden zijn geworden. Ik ben er van overtuigd dat die kracht ons erdoor heeft gesleept ondanks alle pogroms en deportaties en ondanks alle pogingen van al die gekken in onze geschiedenis die dit hebben willen voorkomen, en die dit alsnog willen voorkomen. Zij zijn daarin niet geslaagd en zij zullen daarin niet slagen.

Het tweede verhaal leert ons dat wij nooit blindelings moeten aanvallen. Het leert ons geduld te hebben en tactisch te manouvreren. Het leert ons om onszelf te beheersen ondanks alle schimpscheuten die wij soms over ons heen krijgen. En zeg nou zelf…….ook deze beproeving komen wij tegen in ons dagelijks leven. Ik hoor mensen vaak zeggen dat het leger van Israel altijd te hard terugslaat als er iets gebeurd is. Maar als ik ze dan zeg dat het leger zich juist inhoudt word ik in eerste instantie uitgelachen. Maar als ik dan vraag uitleg dat het leger niet na iedere raket die uit Gaza wordt afgeschoten terugslaat dan is het even stil. 4000 raketten op jaarbasis worden er nog steeds afgeschoten vanaf Gaza op Israelisch grondgebied. Israel slaat dus niet na iedere raket terug.

Maar als we terug slaan dan is het hard en medogenloos. Tsja……dat hebben ze dan wel aan hun eigen optreden te danken. If you can’t stand the heat, stay out of the kitchen.

Naast het positivisme (wat overigens bijna altijd gepaard gaat met een grote dosis humor) en voorzichtigheid is er natuurlijk een derde belangrijke karakter eigenschap die ons volk door al die jaren heen heeft geholpen. Namelijk de saamhorigheid. De saamhorigheid geeft een groot gevoel van eendracht. En het spreekwoord zegt niet voor niets “Eendracht maakt macht”. Die 3 grote karaktereigenscahppen trouwens maken ons uniek. Zo uniek dat er heel veel mensen jaloers op zijn. Uit die drie eigenschappen brengen wij de knapste koppen voort uit de geschiedenis. Meer dan een derde van alle nobelprijswinnaars zijn joods. Als je nagaat dat de joodse bevolking slechts 0,002 % (2 duizendste procent: 13 miljoen op 7 miljard) uitmaakt van de wereldbevolking zou je toch zeggen dat dit geen slechte prestatie is. Maar dat terzijde.

Ik wil even blijven hangen op de saamhorigheid. Dat telt binnen alle geledingen van ons jodendom. Of het het nu hebt over Israel of dat je het hebt over een kehilla. En ook over onze kehilla. Voor het voortbestaan van een kehilla is saamhorigheid een ingredient waar zonder je niet kunt bestaan. En ik moet heel eerlijk zeggen dat ik een beetje zweef tussen trots op wat wij als kehilla hebben bereikt vanaf 2000 en vrees omdat grote aanwas uitblijft, minjan steeds moeilijker wordt te verwezenlijken, het steeds lastiger wordt voor het bestuur om te peilen wat de aangeslotenen wel en niet willen. Dat hoort allemaal natuurlijk bij het volwassen worden. Want als je Masorti Nederland vergelijkt met NIG/NIHS en LJG dan staan wij natuurlijk nog helemaal in de kinderschoenen. We willen natuurlijk wel doorgroeien naar die volkwassenheid.

En daar hebben wij de hulp van alle kehilla leden bij nodig. Het bestuur kan dit niet alleen.

Ik blijf daarom iedereen oproepen om zeveel mogelijk deel te nemen aan leuke activiteiten zoals de puzzelrit om de saamhorigheid te bevorderen. Maar ook deelnemen aan de sjoel activiteiten. Denkend daarbij niet alleen aan de Sjabbatdiensten maar ook aan de feestdagen die er weer aankomen. Help ons dus naar volwassenheid.

Tot slot wilde ik graag namens het bestuur Sandra van harte mazzeltov wensen met haar 50-ste verjaardag. Het is een bereikte mijlpaal in je leven zonder dat je nu kunt zeggen dat je leven er anders uitziet na je verjaardag……..Alleen hoor je nu officieel tot de 50 plussers in dit land. Sandra nog heel veel jaren simches en gezondheid. Wij hopen dat je ons nog tot in lengte der jaren zal kunnen bijstaan in onze weg naar volwassenheid. Ook de hele misjpoche van harte mazzeltov. Ook natuurlijk met het slagen van Noa. Mooie prestatie.

Ik wens verder iedereen Shabbat Shalom.

Alex Waterman,

14 juni 2014/16 Siewan 5774