Januari 2013

Alex Waterman
12 januari 2013 /1 sjewat 5773

Onze parasja van vandaag, Va’era, leidt de beschrijving in van de uittocht uit Egypte, strijd om vrijheid en zelfbepaling. In Egypte is ons volk jarenlang als slavenvolk gebruikt. De Egyptenaren voelden zich ver boven ons verheven. Een klasse maatschappij waarin een soort eersterangs en tweederangs burgers leefden die door een soort buitencategorie burgers werden aangestuurd. Met die buitencategorie bedoel ik uiteraard de Pharao en zijn hof mee. En onder die tweederangs burgers leefde nog een volk…..wij. Ons volk.

G’d openbaart zichzelf op dat moment aan Mosje. Hij belooft zijn kinderen te bevrijden van hun slavernij, hen te verlossen, en hen te verwerven als Zijn eigen uitverkoren volk. Hij zal ze vervolgens brengen naar het land dat hij beloofde aan de Patriarchen als hun eeuwige erfenis. Eretz Israel.

Die woorden….die belofte was een houvast voor het volk om sterk te zijn en te blijven. Om zich er niet onder te laten krijgen.

Door die houvast en de wetenschap dat ze in de rug werden gedekt en ondersteund kwamen Mosje en Aäron keer op keer bij de Pharao met het verzoek om hun volk te laten gaan. En herhaaldelijk weigerde de Pharao.

Ter ondersteuning van de eisen vuurt G’d een tiental plagen af op het Egypte van de Pharao. De eerste 7 plagen daarvan worden in deze parasha genoemd.

De wateren van de Nijl in veranderde in bloed, zwermen van kikkers overlopen het land; luizen teisteren alle mensen en dieren. Hordes van wilde dieren dringen de steden binnen, een pest doodt de huisdieren; pijnlijke zweren teisteren de Egyptenaren en vuur en ijs worden gecombineerd om als een verwoestende hagel uit de hemel te vallen. Toch, ‘het hart van Farao werd verzwaard, en hij bleef volharden in de weigering om het volk te laten gaan. Sterker nog iedere keer kreeg het volk het zwaarder en zwaarder.

Van de buitenkant bezien werd het volk sterker en sterker maar als je goed aan de binnenkant zou kunnen kijken dan zou men kunnen zien dat de trauma’s die het volk oploopt steeds grotere vormen aan namen. Trauma’s die men later moest kunnen loslaten, om daarna pas het effect te kunnen opheffen dat ze op ons hebben.

In de loop van de eeuwen en millenia zijn wij daar nu een meester in geworden. Een volk met aan de binnenkant veel verdriet, trauma’s en onverwerkt en verwerkt leed en aan de buitenkant een volk met heel veel humor, zelfspot, vrolijkheid en successen. Ik heb het al vaker gezegd maar dat is onze kracht. Tot verdriet van velen…………..

Ik durf met recht te stellen dat als wij als volk die eigenschap niet zouden hebben gehad wij ook niet meer zouden hebben bestaan. Als sommige mensen dat nu eens zouden willen begrijpen dan zouden wij het een stuk makkelijker en rustiger hebben. Denkt u niet? Ik besef dat dit een hoop keren “zouden hebben” achter elkaar is maar het is wel waar.

Ook de verwerking na een verlies maakt hier onderdeel van uit. Agelopen maand heeft een bekende weesper joodse familie iemand verloren. De ons aller bekende mevrouw Jenny Herzeberger is op 86 jarige leeftijd afgelopen 24 december overleden. Familie Herzeberger, bekend van hun grote sociale betrokkenheid bij de Gemeente Weesp en ook hun betrokkenheid bij onze kehilla. Van af het begin van Masorti in Weesp hebben ze eerst samen en na het overlijden van de heer Herzberger alleen mevrouw Herzberger blijk gegeven onze kehilla een warm hart toe te dragen. Moge haar ziel worden bijgeschreven in de bundel van het eeuwige leven. Namens het bestuur wens ik de familie sterkte bij de verwerking van dit verlies.

Verdriet en simches….het verhaal van ons leven. Simches……dat is morgen bijvoorbeeld want dan is mijn zuster Hanna jarig. Lid van het bestuur van Masorti en voorzitter van de evenementencommissie. Ze verzet veel werk en ik spreek namens het bestuur de wens uit dat ze dat nog heel lang in alle gezondheid mag doen temidden van een ieder die ze lief heeft. Mazzeltov Omijn.

Tot besluit wilde ik nog heel even stilstaan bij de start van dit nieuwe jaar 2013. Ik spreek de wens uit dat het voor iedereen, zowel bij ons als bij onze vrienden en familie in Israel, een gezond, gelukkig en gezegend jaar wordt en waarbij iedereen omringt blijft door de mensen die men liefheeft. Aleen maar simches. Omijn.